Helemaal in de ban ben ik van mijn nieuwe keuken. 's Avonds denk ik nog even lekker te kunnen schilderen. Maar … twee kinderen zeuren voortdurend aan mijn hoofd.
“Mag ik helpen"
"Wil je wat drinken maken"
"Mam, ga je mee op de trampo"
Dan is er nog maar één remedie: zeggen dat ik ze zo op bed ga doen. Die magische zin zorgt ervoor dat er een serene rust over huize Voogd daalt. Ineens zijn ze heel zelfstandig en verzinnen ze de leukste spelletjes. Heerlijk!
Ik schilder en schuur en neurie lekker mee met de radio. “Half elf … dit is het nieuws …. “ Sjit half elf … zo laat?! De kids moeten nu echt op bed.
Maar die kinderen zijn nergens te vinden. En erger nog, de hond is ook weg. Ik zoek overal. Eerst boven op hun kamers, in de schuur, dan fiets ik twee rondjes door de buurt … niks.
Mensen kijken me hoofdschuddend aan als ik vraag “Heeft u ook een hondje gezien, zwart met wit, 't is nog een pup. Er lopen waarschijnlijk twee kinderen achteraan”.
Wat nu? Politie bellen? Tom is tot alles in staat, maar Laura is doorgaans erg voorzichtig en verantwoordelijk. Ik besluit nog één keer het huis te doorzoeken. Als ik boven aan de trap sta, maak ik voor de zoveelste keer een deal met God “Heer, dat ik ze alstublieft ongedeerd mag vinden, dan zal ik echt een nog betere moeder proberen te zijn”.
Dan hoor ik een raar geluid uit onze slaapkamer. Het geluid van … een dromende hond. Heel zachtjes doe ik de deur open … Ja, ik zal een betere moeder moeten worden. Op dit moment wil ik dan ook niets liever!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten